Overpijnzingen Over Bewegen


Toeligting

Schrijven doet pijn, zeker schrijven over bewegen, omdat het zo moeilijk is de goede woorden te vinden. Lezen doet pijn, zeker lezen over bewegen, omdat het zo moeilijk is de goede beelden te vinden waardoor de tekst betekenis krijgt.


Voor sommigen is het nog pijnlijker om teksten te lezen met taalvauten er in. De taalfouten in de titel van deze tekst moeten duidelijk maken dat de taal altijd fout zit als het over bewegen gaat. De taal heeft mij 22 jaar gevangen gehouden in de angst van het oordeel van anderen. Gelukkig heb ik in mijn studietijd op de Calo geleerd om “vrij” te schrijven, kreeg ik waardering voor de inhoud wat ik schreef en werd ik niet afgerekend op de vorm. Dit paste helemaal in het beeld van wat de Calo tussen 1974 en 1978 mij heeft geleerd over het belang van bewegen. Mijn bewegen werd niet gezien als een unieke verzameling fouten t.o.v. het ideaalbeeld. Mijn bewegen, mijn lesgeven werd op “waarde” geschat t.o.v. mijn mogelijkheden in deze specifiek context. Nu in 2015 is het wel anders, de studenten worden direct afgerekend als de vorm van schrijven niet voldoet aan de “wetenschappelijke normen”. Ook de kijk naar het bewegen wordt steeds meer genormeerd naar “toetsbare” waarden.

’t Web, werkgroep rondom bewegen, is de vrijplek geweest waar “afwijkende” initiatieven van bewegingsonderwijzers, therapeuten en sportmanagers gewaardeerd werden. Vroeger door publicaties in het tijdschrift ‘t Web of tijdens studiedagen of conferenties (austerlitz/spijk). Nu de werkgroep een “levende website” heeft, ligt hier een nieuwe mogelijkheid om vrij over bewegen te schrijven.

De bedoeling is om met regelmaat een tekst te schrijven die over “bewegen” gaat. In eerste instantie bedoeld om mijn eigen passie voor bewegen in woorden om te zetten. In de afgelopen veertig jaar heb ik genoten van het schrijven over bewegen. Als ik een boek of artikel lees of iets zie, dan probeer ik dat altijd te linken aan mijn visie op bewegen en na een tijdje probeer ik dat op papier te zetten. Veel teksten zijn onleesbaar, sommigen werden een artikel voor een tijdschrift en er verschenen enkele boeken geschreven samen met anderen (bv. Circusboek, Werkboek BO, Kleuterboek, Perspectieven op Bewegen). Het voordeel van deze publicaties is dat het voor anderen makkelijk leesbaar is, het nadeel is dat de lezer geen zicht krijgt op het “vrije” schrijven, wat er aan vooraf ging.

Daarom een poging om een reeks teksten te schrijven, waarin de lezer mee kan leven in het schrijven/denken over bewegen.

Als afsluiting een inspiratiebron tussen wat ik met schrijven wil en wat Levinas over bewegen schreef:

“Wat je streelt, wordt eigenlijk niet aangeraakt. Waar de streling naar op zoek is, is niet het fluwelige, of de lauwheid van de hand die streelt. Haar essentie ligt besloten in dat zoeken, want ze weet niet wat ze zoekt. Dit “niet weten”, die fundamentele verwarring, is juist haar essentie. Dit zoeken van de streling is als een spel met iets dat zich verbergt, een spel zonder enig project of plan, een spel met iets dat niet ons en niet wij kan worden, nee, een spel met iets anders, altijd anders, altijd onbereikbaar, iets dat altijd nog moet komen. En de streling is het wachten op de zuivere toekomst zonder inhoud.”
Levinas, E.(1979). Le temps et l’autre. Fata Morgana.

 

Deel dit artikel

Je deelt dit artikel door aan de rechter kant op een van de social media-buttons te drukken.