Header 't Web

Nummer 1


Artikelen

Geschiedenis van de "gekte" in West-Europa

In dit artikel wordt globaal de geschiedenis van de "gekte" in West-Europa beschreven.
Per periode in de geschiedenis wordt aangegeven welke verklaringen men had voor het verschijnsel "gekte". En wat voor soort opvang en behandeling de "gek" kreeg in die tijd. Soms was het lastig om een strikte scheiding in perioden aan te houden, omdat de informatie in de verschillende boeken niet eenduidig was. Er bestaan dus overlappingen tussen de beschreven perioden.


Psychomotorische therapie binnen de psychiatrie

In dit artikel probeer ik een beeld te schetsen van de psychomotorische therapie (PMT) binnen de psychiatrische hulpverlening. Allereerst wordt in grote lijnen het psychiatrische hulpverleningscircuit weergegeven. Vervolgens wordt de geschiedenis van de PMT beschreven. Deze is ontleend aan een gedeelte uit de aanvraag tot ministeriële erkenning van de opleiding bewegingsagogie en psychomotorische therapie, CALO, Zwolle (oktober 1994) van drs. L.W. Sietsma.
Daarna wordt gepoogd de PMT binnen de huidige psychiatrie duidelijk te maken. Mede door de economische ontwikkelingen en visieveranderingen w.b. hulpverlening binnen de geestelijke gezondheidszorg blijkt het van groot belang dat de PMT zich profileert. De plaats die de PMT inneemt zal duidelijk moeten zijn voor hulpgevers, hulpvragers en verzekeraars.
Voor alle belanghebbenden is het nodig dat bezinning op inhoud en functie plaatsvindt.


Verstandelijk gehandikaptenzorg en behandelen

In dit artikel zal ik pogen mijn beeld te geven van de huidige behandelcultuur binnen de zorg voor mensen met een verstandelijke handikap. Eerst beschrijf ik de ontwikkelingen van de laatste jaren en daarna schets ik een beeld van de huidige hulpverlening aan vastgelopen mensen met een verstandelijke handikap.


Zonder woorden


Bewegingsagogie/psychomotorische therapie en lichamelijk gehandicaptenzorg: een overzicht

De lichamelijk gehandicaptenzorg1 is het totaal van zorg ten behoeve van lichamelijk gehandicapten op maatschappelijk sociaal-cultureel en technisch gebied. De revalidatie is onderdeel hiervan.
In de revalidatie staat de patiënt centraal die een stoornis van het bewegingsapparaat heeft verworven {ten gevolge van een ziekte of een ongeluk} dan wel hiermee is geboren. Het hebben van een dergelijke stoornis staat in directe relatie tot bewegen, tot het hebben van bewegingsbeperkingen.
Mensen met een herseninfarct {Cerebraal Vasculair Accident}, een dwarsleasie of een amputatie zijn beperkt in hun bewegen. In de revalidatie heeft lange tijd een medisch paradigma gegolden. Centraal stond {en staat} het weer ter beschikking krijgen van het lichaam met zijn beperkingen. De voor de hand liggende beroepsgroepen in de gehandicaptenzorg zijn revalidatieartsen, paramedici {fysiotherapeuten, logopedisten, ergotherapeuten}, verpleegkundigen aangevuld met maatschappelijk werkenden en psychologen.


Post


De pijn gaat nooit over...

Aan de hand van een gevalsbeschrijving maak ik duidelijk hoe mijn kollega kreatieve therapie en ik een non-verbale therapie groep begeleiden, waaraan vrouwen deelnemen die te maken hebben gehad met seksueel geweld. Op het FIOM* werkt men al enkele jaren met groepen, gericht op verwerking van seksuele trauma's. Daar ontstond de vraag naar non-verbale therapie. Enerzijds om de verwerking meer doorleefd te kunnen maken en anderzijds om te kunnen experimenteren met nieuwe vormen van gedrag. Deze vraag heeft geleid tot de oprichting van een werkgroep die een gekombineerde psychomotorische/kreatieve therapiegroep (de zgn. kom bi-groep) heeft ontwikkeld. Deze is gericht op draagkrachtvergroting, d.w.z. Ieren omgaan met wat de gevolgen zijn van seksueel misbruik.
Het is een poliklinische groep, die één keer per week gedurende anderhalf uur bij elkaar komt. We bieden de ene week kreatieve therapie aan en de andere week psychomotorische therapie. In totaal zijn er 25 sessies.
De vrouwen formuleren hun werkpunten en aan de hand van thema's komen die aan de orde.
In de eerste fase wordt veel aandacht geschonken aan een veilige sfeer. Dit betekent o.a. dat de therapeuten voor een duidelijke struktuur zorg dragen.
De werkwijze is gezamenlijk (therapeut/ko-therapeut) en vanuit vhv-principes*.
Het is de bedoeling dat deze ambulante non-verbale therapiegroep onderdeel zal gaan uitmaken van een behandel-circuit.
Het zgn. trauma-circuit is nog in ontwikkeling en zal zowel klinische- als ambulante behandel-routes kennen. Met een dergelijke opzet hoopt men "hulp op maat" te kunnen leveren.


Het veroveren van een plek in de wereld

De laatste jaren wordt in d~ zorg voor verstandelijk gehandicapten (v.g.) langzaam maar zeker duidelijk dat voor veel v.g. behandeling (=therapie) in verband met psychisch- en/of psychosociale problematiek nodig is en dat met name ook psychomotorische therapie voor hen een belangrijke bijdrage kan leveren aan de verbetering van de kwaliteit van hun leven.

Vanaf de 70'er jaren heeft het te lang geduurd voordat duidelijk werd dat ze naast hun handicap, waaraan op zich niets te veranderen of te verbeteren is, gevoelens hebben en problemen die net zoals bij niet v.g. hun draagkracht af en toe te boven gaan. Het leven wordt ook voor hen af en toe te ingewikkeld, de teleurstellingen te veel, het verdriet te groot, de verliezen niet te dragen. Ook zij hebben af en toe extra hulp nodig om weer verder te kunnen, therapie dus, vaak kan dat psychomotorische therapie (PMT) zijn.
Hierna zal ik een voorbeeld geven van een PM-therapie bij een jonge vrouw met een verstandelijke handicap, die slachtoffer is van seksueel misbruik. Je zou wensen dat voor deze groep mensen waarvoor vaak al zoveel mooie zaken van het leven niet binnen hun bereik liggen, dat ook veel van de minder fraaie zaken buiten hun leven zouden blijven, niet dus... De volgende casus is hier een voorbeeld van, maar wat mij betreft tevens een illustratie van het feit dat V.g. dezelfde problematieken kunnen hebben als niet v.g. én dat PMT bij v.g. in principe hetzelfde therapeutisch middel kan zijn, met dezelfde doelstellingen, dezelfde ontwikkelingen in gang kan zetten, dezelfde resultaten kan bereiken als bij PMT bij niet v.g.


P.M.T. bij chronische pijn. Een casus

Een casus P.M.T. bij chronische pijn. Tja, waar te starten? Laat ik eens beginnen met te bekennen, dat ik er moeite mee heb een casus te presenteren. En wel om de simpele reden, dat ik vrees, dat het specifieke wordt gegeneraliseerd. Ik zou niet willen, dat de casus model komt te staan. Ik zou willen verhinderen dat de casus gaat dienen als voorbeeld, dat herhaald kan en mag worden. Dè pijnpatiënt{e) bestaat niet. Evenmin als dè therapie of de therapeut{e).


Il y a: Foambal


Artikeloverzicht 1994

Inhoudsopgave 1994


Vak apart